Dutchfields Border Collies
Home » Verhalen » Eibhleann

Eibhleann - Dutchfields honey so sweet

Éibhleann - Dutchfields Honey So Sweet - maakt van alles mee. Lees over haar belevenissen als bloemist, met eenden en als zeehond.......

Het verhaal van een bloemist…

Het was al bekend dat Éibhleann het heerlijk vond om hortensia’s te slopen. Zelfs als ze nog niet eens herkenbaar waren als Hortensia omdat het midden in de winter was en de plant geen blad of bloem had. Ze wist ze haarfijn te vinden en te plukken uit mijn tuin.

Nu had ze wat nieuws ontdekt. We hebben op een zaterdag demonstraties gegeven bij de dierenkliniek en daar kreeg ze heel erg veel aandacht. Ze vond het geweldig al die aaien over haar kop en die knuffels van groot en klein. Dit in tegenstelling tot Mei-Li die het na een klein kwartiertje al zat was, Kyona gedroeg zich ook uitmuntend en die hield het vol tot bijna aan het eind. Zij liet zelfs toe dat kinderen op haar gingen liggen wat wij dan weer niet goed vonden.

Om nu verder te gaan met Éibhleann. Ze was al een tijdje zonder bench want het ging helemaal goed ze had eigenlijk nog nooit wat gesloopt.
Ze had op de vrijdag voor de demonstratie uit een bos bloemen, dat op de grond stond, uit een lelie de stamper en meeldraden opgegeten. Ik kwam er achter niet doordat ik wat op de grond zag liggen, maar doordat haar snuit helemaal geel was.

Nadat de demonstraties waren afgelopen kregen zowel Henk als ik een mooie bos bloemen, daar had ik er één van in de keuken op tafel gezet en de ander in de kamer. Het stond prachtig en let dan goed op het “stond.”  Henk en ik moesten op de zondag de dag erna allerlei dingen doen en gingen rond half elf op pad. De honden nog even een brokje gegeven en de zorg verder aan de kinderen over gelaten. We hebben geen moment meer aan de dames gedacht en dachten dat alles wel in orde was.
Tot dat ik een belletje naar Nethanja deed om even wat te vragen, ze vertelde me dat we een bloemist in huis hadden. Een plant van de vensterbank en de bos bloemen van tafel waren iets veranderd. De plant miste wat bladeren en uit de bosbloemen miste ik ook wat. Hier was ze heel selectief mee geweest ze had alleen de gerbera’s geplukt. De bloemen dan, want de bladeren en de steel had ze in de vaas laten zitten.
Het was in de kamer een ravage van bladeren die versnipperd waren met hier en daar een roodbloemblaadje. En Éibhleann die lag rustig om zich heen te kijken toen de kids beneden kwamen heel onschuldig en lief.  Wat een monstertje was het toch.

We kwamen thuis en toen vertelde de kinderen dat Éibhleann volgens hen loops was ze hadden namelijk een bloedvlek ontdekt. Ik dus snel even gekeken en ja hoor ze was eindelijk loops, was dit misschien de oorzaak dat ze zich zo baldadig had gedragen. Hormonen die van slag waren!!!!
Vanaf die dag slaapt ze weer even in de bench, en met een tijdje als wij de tijd rijp vinden dan proberen we het weer zonder bench.

Nu heeft ze weer wat nieuws en het is een hele grote afleiding, want Nethanja heeft van ons een konijntje gekregen. Het kleine ding is 7,5 weken oud en voor niks bang. Ook niet voor Éibhleann die het konijntje de hele tijd in de gaten houd en hem volgt als hij uit het hokje is en rond huppelt in de kamer. Het konijn volgt Éibhleann trouwens net zo hard en je vindt ze regelmatig met de neuzen tegen elkaar aan. Een vertederend gezicht en meestal doet Éibhleann wel voorzichtig.

Eenden: een eerste kennismaking

Éibhleann mocht kijken bij de eenden. En zien wat ze hier van vond.
Ze begon al met heel hard achter een eend aan te jagen zodat die snaterend en kwetterend hard probeerde weg te rennen c.q. vliegen, maar ja een border ook al is het nog een pup loop je er niet snel uit. Gelukkig voor de eend wist die waar een veiliger heen komen was. Eend nummer twee was aan de beurt en deze deed precies wat zijn voorganger deed al kon je duidelijk zien dat Éibhleann wat meer vertrouwen in zichzelf had en dus wel erg hard handig werd. Christien en ik maar roepen naar haar dat ze af moest maar dametje was spontaan doof geworden en zag en hoorde alleen maar de eend. Gelukkig kon ze even gepakt worden door Christien die haar even streng toe sprak.

Nu ging Éibhleann naar de groep met eenden die netjes op de plek waren gehouden door Sweet het zusje van Kyona. Éibhleann deed gelukkig nu wel zachter en liep er niet over heen of iets in die trant maar draaide als een gek rondjes om de eenden heen. Ze vond ze geweldig en trok zich niets aan van de herrie die de eenden maakte of van de uitvallen die de eenden naar haar maakte. Ze dreef ze al rond, rennend om ze heen een stukje naar de kant. Het was een geweldig gezicht en we gaan haar zeker vaker bij de eenden zetten om te zien hoe dit zich ontwikkeld.
Het was een zeer vermoeiende dag voor haar geweest en thuis gekomen deed ze dan ook niks anders meer dan heel veel slapen.

Een Border Collie? Meer een zeehond.....

We dachten dat we een Border hadden maar het blijkt een zeehond te zijn. Al zijn de golven nog zo hoog mevrouwtje springt er zo in. En zwemmen dat ze dan doet. Als een gek gaat ze tekeer en krijgt onder tussen ook nog eens liters zout water binnen. Je snapt dat zodra ze dan weer in het boos zit even flink moet lozen. Er uit komen is een ramp en dan is het maar goed dat we haar aan de vislijn (schietlijn voor de niet kenners) hebben want anders was het voor Henk flink zwemmen om haar te pakken te krijgen.

 

 

In de puppenren die half onder de luifel staat is ze daarna nog even aan het spelen om uiteindelijk toch in slaap te zakken. We leggen haar wel in de bench want anders zijn het echte hazen slaapjes en is ze aan het eind van de dag niet meer te genieten. Net kleine kinderen als ze moe zijn worden ze nog vervelender alleen dit kleine ding kunnen we even lekker opsluiten.

Op 11 sept de verjaardag van mijn zusje zag ik dat de eerste drie tanden uit haar bekje waren een fietsen stalling beneden en een garage boven. We zagen het al een beetje aan komen ik moet eigenlijk zeggen we voelden het al een beetje aankomen want ze beet meer dan anders en op een andere manier. De volgende ochtend was er nog een uit. Hopelijk is nu het bijten ook snel voorbij. Verder eet en drinkt ze super en waar ze vooral gek op is zijn mensen. Ze krijgt 99 van de 100 keer wel even aandacht en daar geniet ze heel erg van.
 

Sorry, maar ik heb er al een tijdje niks meer bij gezet tot nu dan. Het is vandaag een wat mindere dag we hebben steeds een tempratuur gehad rond de 35 graden. Voor mij was het dan ook echt genieten. En we hebben een keer ’s nachts 7 druppels gehad, maar dat is nu even voorbij. We hebben vannacht maar ook vanochtend al wat regen gehad en er komt nog meer aan. Het zijn niet steeds lange of heftige buien maar het zorgt dat ik niet in het zonnetje lig maar dus achter mij pc-tje.

We hebben het allemaal erg naar het zin en genieten volop. De honden gaan een paar keer per dag naar de zee. Éibhleann gaat maar 1 keer per dag want anders schijt ze zich helemaal leeg. Haar darmen moeten echt wennen en ze probeert ook nog eens de zee leeg te drinken. En voor da andere is het ook wel fijn om even niet dat kleine opdringerige ding erbij te hebben en even met zijn tweetjes en de baas op pad te zijn.
We hebben niet veel tripjes gemaakt zeker omdat het er te warm voor is en we eigenlijk op ons plekje al volop genieten. We hebben er wel eentje gemaakt want de dag begon met een beetje sluierbewolking (die al snel weer weg trok) en we dachten dus dat het wat koeler zou zijn. Niet dus. We hadden een beetje de zinnen gezet op een klein plaatsje boven op een berg met een oud gedeelte. De weg daar heen was prachtig met heel veel bochten, klim werk, ver gezichten en een prachtige verscheidenheid aan natuurschoon. Het plaatsje zag er inderdaad erg leuk uit maar we hebben de parkeer plaats nooit kunnen vinden. En de boordjes hielden ook in eens op. Dus reden we via een zelfde soort slinger kronkel weg maar naar een andere stad. Het aantal kilometers viel wel mee, maar er leek geen eind aan te komen. Uiteindelijk toch in Siena aan gekomen en er weer snel weg gegaan. Ja, we zijn wel even in het stadje geweest hoor maar we vonden het er warm net als al die andere stadjes en het was net echt ons ding en al zeker niet voor de dames. Er was een punt waar we wel genoten hadden en dat was bij een oude stads wal waar je dan heel ver weg kon kijken naar natuur en wat klein dorpjes. Wat we geleerd hebben we wandelen liever in een bos of langs het strand dan in een stad. We doen dus niet echt mee aan het cultuur happen.