Dutchfields organiseert regelmatig wandelingen waar eigenaren elkaar kunnen ontmoeten en de honden (en hun baasjes) fijn kunnen genieten. Een groot succes is ieder jaar weer de Nieuwjaarswandeling. Een paar impressies vindt u hieronder.
 

NIEUWJAARSWANDELING 2011

Zondag 9 januari 2011 werd de Dutchfields NIEUWJAARSWANDELING gehouden. We wandelden in de buurt van de Radiosterrenwacht tussen Hooghalen en Grollo. Maar liefst ca 70 wandelaars met iets dan 70 honden kwamen naar het noorden voor de traditionele wandeling.

We hadden prachtig weer , en dat na weken sneeuw en vorst en daardoor hele gladde wegen. dat was ook de oorzaak van een aantal afmeldingen :maar liefst 1 hersenschudding, 2 gebroken plozen en 2 gebroken enkels door het winterweer! Nogmaals van harte beterschap allemaal! 

Stipt om 11 uur trokken we de bossen in. Bij de eerste afslag verder het bos in, is een grote weide waar alle honden helemaal uit hun dak gaan!. In golven rennen ze over het veld, elkaar proberen af te troeven in snelheid en wendbaarheid. Het is ook erg grappig om te zien dat ook de aanwezige niet-Borders proberen mee te doen. Dit jaar waren er 3 Duitse Herders ,1 Chihuahua, 1 Teckel, 1 xHerder,1 Ridgeback,1 xStabij Retriever 2 Labradors, 3 jack Russels , 2 Hollandse Herders en een Saarloos Wolfshond te gast. Het is zo leuk om daar naar de honden te kijken, dat het moeilijk lijkt om verder te wandelen.

Onderweg is er volop gelegenheid om gezellig te praten met ander “Border-gekken” . Intussen vermaken de honden zich prima met elkaar.

Rond 1 uur waren we weer terug en ging het overgrote deel nog mee naar het cafe voor nog meer gezelligheid en wat lekkers natuurlijk.
Een zeer geslaagde dag!
 

(Op de foto) Grace ontdekt Marrac en herkent haar nestgenoot nog.

NIEUWJAARSWANDELING 2010

Zaterdag 23 januari 2010 werd de Dutchfields NIEUWJAARSWANDELING gehouden. Locatie: omgeving Radiosterrenwacht tussen Hooghalen en Grollo. Een verslag:

Alles was stijf bevroren en her en der lag nog een dikke laag sneeuw, de Nieuwjaarswandeling 2010 zal lang in ons geheugen blijven. Op de parkeerplaats een grote verzameling mensen, amper herkenbaar door dikke mutsen, sjaals en hoge kragen. Gelukkig herkennen de honden elkaar wel en al snel is iedereen in gesprek met de eigenaar van een honden- broer of zus.

Uiteindelijk op weg voor een wandeling van bijna 2 uur. Bijna 70 wandelaars en een dito aantal honden. Aan het begin is een grote wei en de hele meute gaat in grote bogen in vliegende vaart achter elkaar aan. Dat is ook de eerste stop om op de laatkomers te wachten. Aan het begin is het ook altijd druk in de achterhoede om zoekende honden te vangen. Door de lengte van de stoet raken de honden de baas wel eens kwijt en gaan dan op het spoor terug. Op elk kruispunt is een dergelijke stop en zo loopt men ongemerkt steeds in ander groepje.

Na afloop konden we terecht in een restaurant in het dorp, de camping is weer eens in de verkoop en dus gesloten.

In Napoleon zijn we al eens eerder te gast geweest en het bleek ook dat ze niet alleen het interieur hadden veranderd, maar ook de naam. Hoe dan ook, men was wel toe aan een warm kopje koffie en intussen kon men nog meer verhalen uitwisselen.

Het was een geslaagde dag, volgend jaar gaan we weer op pad! Als het lukt probeer ik dit voorjaar ook nog een strandwandeling te plannen. Houd deze site maar in de gaten!

Een verslag van één van de deelnemers (Rita Olinga)
Op zaterdag 23 januari hebben we met Grace (DUTCHFIELDS MEGHAN LITTLE PEARLE)meegelopen met de nieuwjaarswandeling van Dutchfields Bordercollies.

Het was een geslaagde wandeltocht door een bevroren landschap met nog gedeeltelijk sneeuw. We hebben er echt van genoten. Het was voor ons de eerste keer en voor Grace (9 maanden) ook. We hebben weer eens ontdekt hoe een eigenwijze border Grace eigenlijk is. Alle honden liepen netjes over en langs het pad maar Grace liep in het weiland ernaast, zat in de sloot, liep aan de andere kant van het prikkeldraad en snoof een spoor van wild op.
Toen alle honden weer aan de lijn moesten was Grace dus zoek!. O.k, wachten maar zei Sandra tegen Jurka, ze komt wel weer terug daar waar ze je het laatst gezien heeft. En ja hoor na een tijdje dook ze weer op, keek ons aan en liep vrolijk weer verder naar voren. Op een gegeven moment had iemand haar gevangen en Jurka liep naar voren om haar over te nemen. Geen Grace dus. Bleek dat we haar al voorbij hadden gelopen want ze had nu een rode lijn aan. O.k al met al goed gekomen dus. Ze heeft er in ieder geval van genoten en wij ook. Na afloop hebben we nog een kop heerlijke ertensoep gegeten in een Schots restaurant.
We gaan volgend jaar vast weer mee en hopen dat Grace dan wat minder eigenwijs is geworden.